Mijn dossier 
Andrea vertelt over haar ervaring als revalidant van de studie van InTeRacT
Andrea Verdoodt uit Aarschot is 27 jaar en kreeg in februari 2023 de diagnose dat er een tumor in de ruggenmerg zat. De tumor werd verwijderd, maar Andrea bleef achter met een onvolledige dwarslaesie. ‘Ik heb een schots en scheef verhaal’, zegt ze al lachend. ‘Aan de linkerkant ben ik motorisch verlamd, waardoor de fijne motoriek in arm en been moeilijk gaat. De rechterzijde kent dan weer een sensorische verlamming.’
Andrea werd in het Imeldaziekenhuis van Bonheiden geopereerd en revalideerde 7 maanden in Campus Pellenberg van UZ Leuven. ‘Meteen na de operatie was ik bedgebonden, maar door de revalidatie nadien kon ik eerst overschakelen op een rolstoel, waarna ik opnieuw leerde stappen met een rollator en vervolgens met twee krukken.’
Al in Pellenberg hoorde Adrea van de studie. ‘Ik wilde zo snel mogelijk meedoen. Bij de pakken blijven zitten, zit niet in mijn aard, ik wil zelfstandigheid en vrijheid. Net als iedere persoon van mijn leeftijd wil ik wandelen, reizen, festivals bezoeken en werken. Ik heb vroeger aan atletiek gedaan, dus ik ben competitief van aard. Ik geloofde dat er meer in mijn lichaam zat dan dat ik er met de klassieke revalidatie kon uithalen. In de therapeuten van de studie zocht en vond ik mensen die mee geloven in mijn doelen en die vanuit een positief realisme stapsgewijs samen met mij aan die doelen werken.’
‘Een van mijn persoonlijke doelen was om zo ver mogelijk te kunnen wandelen met zo min mogelijk hulpmiddelen. Bij de start van de studie kon ik met een rollator stappen, maar ik wandelde niet mooi. Het ZeroG-toestel zorgde ervoor dat ik kon leren stappen in een gewichtloze situatie. Zo kwam de connectie in mijn hersenen terug, waardoor ik een mooier gangpatroon gekregen heb. In combinatie met krachtoefeningen en cardiotraining kan ik nu al een heel stuk wandelen met 2 krukken. Mijn record is 3 km. Heel korte afstanden wandel ik zelfs met 1 kruk. Een hele verbetering!’
Een ander persoonlijk doel van Andrea was om 40 minuten te kunnen staan, zodat ze al staand zou kunnen koken. ‘Ik was bang dat de trainingssessies zouden bestaan uit simpelweg rechtstaan. Koken is een combinatie van tal van bewegingen. Daarom hadden de therapeuten een variatie aan oefeningen voorzien, waar zelfs dansen aan te pas kwam! Ze zijn echt gaan kijken naar de spieren die ik nodig heb om een langere tijd te kunnen staan en zijn dan stap voor stap aan die spieren gaan werken. De sessies waren dus zeker niet eentonig, maar net heel afwisselend. Ongelooflijk hoe creatief die kinesitherapeuten zijn met oefeningen.’
Bij Andrea is het ongeveer 2 jaar geleden sinds ze de behandeling heeft gekregen. Intussen heeft haar leven een nieuwe wending gekregen. ‘Ik ben alleen gaan wonen, weliswaar met de nodige hulp. Ik ben verder begonnen aan de verkorte lerarenopleiding middelbaar onderwijs als zij-instromer voor wetenschappelijke vakken. Ik hoop mijn leerlingen te kunnen bijbrengen dat een mens heel veerkrachtig is. Er is altijd ruimte om jezelf heruit te vinden, zolang je er maar zelf in gelooft!’
31 januari 2026