Mijn dossier 
Wannes vertelt over zijn ervaring als revalidant van de studie van InTeRacT
Wannes Smeets uit Maasmechelen is 56 jaar en zit sinds 2013 in een rolstoel door een dwarslaesie net boven zijn middel. ‘Ik was 44 jaar en net papa geworden toen een bloedvat in het ruggenmerg spontaan gescheurd is en ik dus in een rolstoel beland ben. De baby was mijn grootste motivator om zo snel mogelijk zelfredzaam te worden en Campus Pellenberg van UZ Leuven te kunnen verlaten.’
Eens thuis wordt Wannes huisman en is zijn kindje zijn prioriteit. Zijn verdere revalidatie komt op een laag pitje te staan. ‘Eigenlijk heb ik sinds Pellenberg weinig aandacht besteed aan mijn revalidatie of mijn eigen gezondheid. Ik ging een keer per week naar een kinesitherapeut om mijn benen te mobiliseren. Maar er was niemand in mijn omgeving met specifieke kennis over dwarslaesie, ik zat ook niet in een lotgenotenwerking of een vereniging voor rollers. Toegegeven, ik nam mijn eigen leven te weinig in handen.’
De afgelopen jaren kwam daar geleidelijk aan verandering in. ‘Ik had al van To Walk Again en hun sessies met de staprobot gehoord, maar zonder dat het bij mij meteen een klik deed maken. Maar toen ik over de studie hoorde, kwam dat op precies het juiste moment. Er was bij mij osteoporose vastgesteld en dat was een hele klap. Eigenlijk wist ik ergens wel dat je als rolstoelpatiënt een hoger risico hebt op broze botten, maar ik had er niets mee gedaan. En nu was het dus zover. Het was hoog tijd om meer aandacht voor mijn lichaam te hebben.’
Wannes werd toegelaten tot de studie en belandde in de controlegroep. Hij werd eerst opgevolgd als patiënt zonder het behandelprogramma, pas nadat de studie afgelopen was, mocht hij alsnog 15 dagen intensieve therapie volgen. ‘Die trainingsperiode heeft me echt deugd gedaan. Je voelt dat je er op die 3 weken fysiek enorm op vooruit gaat. Mijn doel om fitter te worden, is dus zeker gehaald. Het samen trainen met andere rollers geeft je een enorme motivatie. Je ziet mensen die vooruit willen in het leven, die actief zijn, ondanks hun beperking. Ik was als roller altijd eerder geïsoleerd en nu heb ik lotgenoten leren kennen met wie ik ervaringen kan uitwisselen.’
Wannes is ook vol lof over de therapeuten van de studie. ‘Die persoonlijke begeleiding is echt heel fijn. De therapeuten kijken naar jouw individuele capaciteiten en noden en passen daar de trainingen aan aan. Niet dat ze flauw zijn, allesbehalve, ze zijn soms meedogenloos, maar ze vinden de juiste balans om je grenzen te verleggen. Ik dacht altijd dat ik geen buikspieren meer had, maar we hebben ze toch gevonden (lacht). Door die verbeterde rompstabiliteit, mijn tweede doel, maak ik nu vaker gebruik van mijn statafel. Die heb ik sinds de studie naar de woonkamer verplaatst, zodat ik al staande televisie kan kijken.’
En wat met zijn derde doel, het verbeteren van de moeilijke transfers? ‘Ik kan nog niet alles zelf, maar dat houdt me niet meer tegen om dingen te doen. Mijn vrouw heeft bij To Walk Again de goede techniek geleerd om mij in de rolstoel te helpen. We hebben nu geen stress meer om op stap te gaan en mogelijk naar een toilet zonder handgrepen te moeten gaan. Want samen kunnen we die hindernis aan. Dat geeft een enorm gevoel van vrijheid!’
31 januari 2026